H καμπαρετζού

  Το κλειδί γυρνάει στην κλειδαριά με έναν βαρύ, μεταλλικό ήχο. Πίσω μου, τα φώτα του καμπαρέ σβήνουν ένα-ένα, αφήνοντας τη σκηνή στο απόλυτο σκοτάδι. Είναι εκείνη η ιδιαίτερη ώρα, λίγο πριν βγει ο ήλιος, που η νύχτα αρνείται ακόμα να παραδώσει τα όπλα. Η Επιστροφή από τη Νύχτα στο Πρωί Βγαίνω στον δρόμο. Το κρύο του ξημερώματος με χτυπάει αμέσως στο πρόσωπο, ξυπνώντας με από τη ζάλη του καπνού, του φθηνού αρώματος και των χειροκροτημάτων. Στο βάθος του ορίζοντα, μια αμυδρή μπλε γραμμή αρχίζει να σκίζει το μαύρο του ουρανού. Για μένα, αυτή η ώρα είναι η δική μου καληνύχτα. Δύο Διαφορετικοί Κόσμοι στον Ίδιο Δρόμο Καθώς περπατώ προς το σπίτι, η πόλη γύρω μου αρχίζει να αλλάζει πρόσωπο. Το πεζοδρόμιο, που πριν λίγες ώρες ήταν γεμάτο μεθυσμένους και ξενύχτηδες, τώρα γεμίζει με μια εντελώς διαφορετική ανθρωπογεωγραφία. Άνθρωποι με σκυμμένα κεφάλια, τυλιγμένοι στα παλτά τους, βιάζονται να προλάβουν το πρώτο λεωφορείο για τη δουλειά τους. Ο φούρναρης στη γωνία ανοίγει τα ρολά του και η μυ...

  Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που γράφονται στους τοίχους των νυχτερινών μαγαζιών και δεν βγαίνουν ποτέ στο φως. Σήμερα, μοιράζομαι μαζί σας μια συγκλονιστική, αληθινή εξομολόγηση. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που εργάζεται σε καμπαρέ και πίστεψε στο παραμύθι ενός αληθινού έρωτα, για να προσγειωθεί απότομα στη σκληρή πραγματικότητα. Διαβάστε παρακάτω πώς μια δυνατή αγάπη μετατράπηκε σε προδοσία και πικρόχολα σχόλια. Το καταλάβαινα από την πρώτη στιγμή που άνοιγε την πόρτα του μαγαζιού. Ο ήχος από τις αρβύλες του χανόταν μέσα στη βαβούρα, το γέλιο των πελατών και τη δυνατή μουσική, αλλά εγώ τον ξεχώριζα. Ένας φαντάρος με τη στολή του, που έμπαινε ντροπαλά, κοιτούσε γύρω του χαμένος και καθόταν πάντα στην άκρη του μπαρ. Τις πρώτες δύο φορές έτυχε να κάτσω μαζί του. Ήταν όμορφος, με μάτια καθαρά, που δεν είχαν τη λιγούρα των άλλων πελατών. Μιλήσαμε απλά. Μου είπε για το στρατόπεδο, για το χωριό του, για το πόσο ξένος ένιωθε στην πόλη. Από την επόμενη μέρα, όμως, δεν ήταν πια σύμπτωση. ...

  Σήμερα η πόλη άλλαξε απότομα ρυθμό. Οι περισσότεροι επιστρέψατε στα γραφεία, στις υποχρεώσεις και στην καθημερινότητα. Το ξέρω γιατί το timeline μου γέμισε με φωτογραφίες από καφέδες στο χέρι, παράπονα για την κίνηση στους δρόμους και μια γενικευμένη μελαγχολία της επιστροφής . Την ίδια στιγμή, εγώ ετοιμάζω βαλίτσες. Η δική μου άδεια ξεκινάει τώρα. Αυτή η χρονική σύμπτωση με έβαλε σε σκέψεις. Πώς βιώνουμε κοινωνικά και ψυχολογικά αυτή τη μετάβαση; Γιατί η επιστροφή στη δουλειά μετά τις διακοπές μάς κοστίζει τόσο πολύ και τι συμβαίνει στο μυαλό μας όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται; 1. Τι είναι το Σύνδρομο Post-Holiday Blues; Η απροθυμία που νιώθετε οι περισσότεροι σήμερα δεν είναι τεμπελιά. Είναι μια απόλυτα φυσιολογική ψυχολογική αντίδραση που ονομάζεται Post-Holiday Blues (η μελαγχολία των μετά-διακοπών). Κατά τη διάρκεια των διακοπών, ο εγκέφαλος εκκρίνει ντοπαμίνη και σεροτονίνη. Ζούμε χωρίς αυστηρά προγράμματα, ξυπνητήρια και deadlines. Η απότομη επιστροφή στη ρουτίνα προκαλεί ...

 

  ΠΑΟΚ εναντίον Μπραν: Η Ώρα της Μεγάλης Πρόκρισης και η Δική μου Ασπρόμαυρη Τρέλα! ΠΑΟΚ εναντίον Μπραν: Με την ψυχή στο στόμα και την πορώση στο Θεό – Πάμε για την πρόκριση! Υπάρχουν κάποιες μέρες που ξυπνάς και το μόνο που έχεις στο μυαλό σου είναι ένα ασπρόμαυρο κασκόλ και ένας «τελικός». Σήμερα είναι μια τέτοια μέρα. Το στομάχι μου είναι ήδη κόμπος, τα χέρια μου τρέμουν από την υπερένταση και το ρολόι μοιάζει κολλημένο. Μετά το 1-1 του πρώτου αγώνα στην Τούμπα, η καρδιά μου έχει ταξιδέψει ήδη στη Νορβηγία. Δεν με νοιάζει ούτε το κρύο τους, ούτε το γήπεδό τους. Απόψε στον αγώνα ΠΑΟΚ εναντίον Μπραν παίζεται όλη μας η χρονιά, το ευρωπαϊκό μας μέλλον, η ίδια μας η τρέλα! Η ανάλυση του αγώνα: Πώς θα έρθει η νίκη για τον ΠΑΟΚ Ας είμαστε ειλικρινείς, κορίτσια και αγόρια. Το πρώτο ματς μας άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. Ήμασταν καλύτεροι, τους πατήσαμε στο πρώτο ημίχρονο, αλλά δεν το καθαρίσαμε στην έδρα μας. Και τώρα, τρέχουμε για το διπλό. Αλλά αυτός είναι ο ΠΑΟΚ. Πότε μας άφησε να αγι...

Ποίημα: Ηδονή, Προδοσία και η Απόλυτη Επιλογή στα Χωράφια της Μοναξιάς Μέσα στα ξένα χωράφια, εκεί που η γη βουβά κοιτάζει, έχασε ο ήλιος το φως του και η νύχτα με σκεπάζει. Μου πήρε την αξιοπρέπεια, σαν σκόνη στον αέρα, κι αφέθηκα στο κρύο να μετρώ την κάθε μέρα. Μάχομαι μέσα στο σώμα, τη δική μου την αλήθεια, έγινα από άντρας γυναικά, κόντρα σε παραμύθια. Και συ με έκανες να δω, να νιώσω, να πιστέψω, πως την επιλογή αυτή ποτέ δεν θα μετρέψω. Ήταν η πιο σωστή στιγμή, η πιο τρανή μου ορίζουσα, μες στις δικές σου τις βραδιές, τη σάρκα μου φωτίζουσα. Γιατί οι ηδόνες που μου έδωσες, βαθιές, αξεπέραστες, μπροστά τους μοιάζουν οι ζωές των άλλων όλες άδειες. Μ' άφησε μόνο με το εσώρουχο, γυμνό μπροστά στον χρόνο, να νιώθω την ανάσα του, να προσπερνώ τον πόνο. Κι ας με έφτυσες στο τέλος, κι ας με παράτησες εκεί, μες στα ξερά χωράφια, σα να ήμουν μια πληγή. Εδώ γυμνή ξεχάστηκα, στο χώμα να προσμένω, με το βλέμμα καρφωμένο στο σκοτάδι το χαμένο. Περιμένω να φανείς, να 'ρθεις ξανά κοντά ...