Ερωτικό Διήγημα: Μια Νύχτα Πάθους σε καμπαρέ της Θεσσαλονίκης του '60

: «Ένα ερωτικό ελληνικό διήγημα γεμάτο πάθος, αναμνήσεις από τα καμπαρέ και τη ζωή στα Καστρόπληκτα της Θεσσαλονίκης

Τα φώτα του καμπαρέ έκαιγαν τις νύχτες σαν μικρές φωτιές και το μαγαζί ήταν «πίτα» από κόσμο. Εκείνη τη μέρα είχε πιάσει λιμάνι ο αμερικάνικος στόλος [1] και το μαγαζί βούλιαξε. Ανάμεσα στους καπνούς και τα ποτά, ξεχώρισα εκείνον. Ήταν Αμερικάνος ναύτης, όμορφος,συνοδευόμενος από δύο φίλους του. Με είδαν να χορεύω στην πίστα, τρελάθηκαν. Τα δώσαμε όλα εκείνο το βράδυ, το μαγαζί ξεσηκώθηκε.

Όταν έσβησαν τα φώτα και τελείωσε η δουλειά, η νύχτα ήταν ακόμα νέα. Πήραμε τον ανήφορο για την Άνω Πόλη, για τη φτωχογειτονιά μου. Εκεί, στα στενά σοκάκια με τα χαμόσπιτα, γράφτηκε ένα σκηνικό που ακόμα το θυμούνται οι τοίχοι. Οι δύο φίλοι του με βάλανε κάτω, έπεσαν πάνω μου με πάθος και μου κάνανε έρωτα, ενώ με τον δικό μου τον ναύτη ανταλλάσσαμε μόνο κάνα φιλί στο στόμα, έτσι για το γούστο. Τα πάθη μας ήταν τόσο ζωντανά και άγρια, που περιττό να πω πως μας άκουγε όλη η γειτονιά στο πόδι!

Και το καλύτερο; Λίγα σπίτια πιο πέρα έμενε ο Σταύρος. Ένα παλικάρι της βιοπάλης, εργάτης, που ήμουν τρελά ερωτευμένη μαζί του. Φαντάσου σκηνικό: ολόκληρος ο μαχαλάς στο «αμήν» κι εγώ να ζω τη στιγμή μου.

Ο καιρός πέρασε, ο στόλος σάλπαρε [1] και ο ναύτης γύρισε στην πατρίδα του. Εκεί τον περίμενε η κοπέλα του, την παντρεύτηκε, αλλά πού να βρει τη δική μας τη σπίθα; Ήταν πολύ κρύα, καμία σχέση με εμάς τις Βαλκάνιες που έχουμε το αίμα μας να βράζει. Δεν άντεξε, χώρισαν. Και τι έκανε ο τρελός; Πήρε τα καράβια και επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη [1] μόνο και μόνο για να βρει εμένα.

Με έψαξε, με βρήκε στην Άνω Πόλη [1] και, γεμάτος ελπίδα, μου ζήτησε να τον παντρευτώ και να φύγουμε μαζί. Μόνο που ο χρόνος δεν σταματάει. Εγώ εν τω μεταξύ τα είχα φτιάξει για τα καλά με τον Σταύρο μου, τον εργάτη. Όταν μου έκανε την πρόταση ο Αμερικάνος, με έπιασε ένα νευρικό γέλιο, έσκασα στα γέλια μπροστά στα μούτρα του!

Εκείνος, πληγωμένος και μετανιωμένος, έφυγε κακην κακώς, με το κεφάλι σκυμμένο. Δεν έμαθα ποτέ τι απέγινε, σε ποιο λιμάνι τον πέταξε η ζωή. Αλλά η ανάμνηση εκείνης της νύχτας έμεινε να θυμίζει πως οι Βαλκάνιες δεν ανταλλάσσονται με καμία «κρύα» της Αμερικής!

#cabaret #στόλος #πάθος #έρωτας #θεσσαλονίκη #ΆνωΠόλη #Τσινάρι #Καλλιθέα #Καστρόπληκτα #Βιβλίο