Γιατί η κοινωνία κρίνει ακόμα μια γυναίκα από το μίνι φόρεμα;

Χτες το απόγευμα, η πόλη ένιωθε βαριά. Φόρεσα το αγαπημένο μου μίνι φόρεμα, τις ψηλές μου μπότες, ένα καραμελέ καλσόν και βγήκα έξω. Ένιωθα όμορφα, ένιωθα ο εαυτός μου. Μέχρι που έφτασα σε εκείνο το ψηλό, κακοφτιαγμένο πεζοδρόμιο.

Σήκωσα το πόδι μου για να ανέβω. Μια απλή, καθημερινή κίνηση. Αλλά το ύφασμα προδόθηκε από την κίνηση, ανασηκώθηκε, και για μερικά δευτερόλεπτα ένιωσα τον πίσω κόσμο μου εκτεθειμένο.

Αυτό ήταν. Το «δικαστήριο του δρόμου» συνεδρίασε αμέσως.

Γύρισα και είδα βλέμματα. Όχι τυχαία, αλλά βλέμματα γεμάτα κακία, ειρωνεία και μια περίεργη ικανοποίηση. Άκουσα τους ψιθύρους πίσω από την πλάτη μου. «Κοίτα πώς κυκλοφορεί», «δεν ντρέπεται λίγο;», «το κάνει επίτηδες για να προκαλέσει». Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, η κοινωνία γύρω μου αποφάσισε ποια είμαι. Σχημάτισαν την πιο φτηνή, άσχημη εικόνα για μένα, επειδή απλά έτυχε να φανεί λίγο παραπάνω δέρμα.

Η ντροπή που με πλημμύρισε ήταν ισοπεδωτική. Ένιωσα να μικραίνω, να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί.

Το χειρότερο όμως ήρθε σήμερα. Βγήκα ξανά, φορώντας τα ίδια ρούχα — ίσως για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι δεν φοβάμαι. Κι όμως, η ατμόσφαιρα ήταν μολυσμένη. Ένιωθα τα βλέμματα να με καρφώνουν σαν να είμαι σκουπίδι, σαν να κουβαλούσα μια ταμπέλα που έγραφε «ένοχη».

Είναι σοκαριστικό το πόσο εύκολα μια γυναίκα υποβιβάζεται από άνθρωπος σε αντικείμενο χλευασμού για ένα ρούχο. Πόση υποκρισία χωράει σε ένα πεζοδρόμιο; Σήμερα ντρέπομαι εγώ, αλλά αύριο ελπίζω να αρχίσει να ντρέπεται η κοινωνία που μας κρίνει από το μήκος μιας φούστας.